Geen categorie
Een gezellige middag door de stad lopen met zijn vrouw is er niet zomaar bij met Bert van Loon. Althans, zijn focus wil nog wel eens naar minder voor de hand liggende dingen gaan, grinnikt hij. ‘Zij kijkt naar de etalages en ik naar de grond. Ik vraag me af waarom iets op die manier is ingericht en of het slimmer kan. Wie weet kun je een straat zo ontwerpen dat je minder onderhoud nodig hebt.’
In het kort
- Wie de praktijk écht kent, ziet kansen eerder
- Ondernemers lopen vaak voor op de regels. Innovatie gaat sneller dan regelgeving, waardoor ook de overheid moet meebewegen.
- Verbetering begint met één simpele vraag: kan het slimmer?
Het typeert de ondernemer achter Weed Control uit Waalwijk. Al ruim twintig jaar ontwikkelen zij machines voor onkruidbeheer en onderhoud van de openbare ruimte. Hun kracht? ‘Weten wat het verschil is tussen theorie en praktijk.’
Bijna drie decennia geleden begon Bert als ondernemer vanuit de tuin- en parktechniek. Werktuigbouwkunde vormde de rode draad, ook toen hij in 2004 Weed Control overnam. Alleen kwam hij ook terecht in de maatschappelijke discussie over chemische onkruidbestrijding. Veel ging over regelgeving, Bert besloot zich écht te verdiepen.
‘De universiteit rekende uit wat chemievrij beheer zou kosten. Ik vertrouwde die berekening niet helemaal, omdat het theoretisch was. Ik ben vervolgens naar aanbestedingen van gemeenten gaan kijken, dan zie je wat aannemers écht doen en wat het in werkelijkheid kost. Dat is heel iets anders dan een theoretisch model. De rekensom was ook niet verkeerd, alleen niet goed toegepast.’
Met deze conclusie stapte Bert naar Den Haag. ‘Ik heb tegen de staatssecretaris gezegd: jullie theoretische berekening gaat uit van de volledige oppervlakte, terwijl in de praktijk slechts ongeveer 30 procent daadwerkelijk wordt bewerkt. Jullie rekenen met een miljoen vierkante meter, maar een aannemer onderhoudt alleen de plekken waar daadwerkelijk onkruid groeit. Dan klopt je rekensom simpelweg niet meer.’ Volgens Bert leidt die verkeerde uitgangspositie ertoe dat de geraamde kosten fors hoger uitvallen dan in werkelijkheid nodig is, waardoor de meerkosten onnodig een belemmering vormen voor de besluitvorming.
Poten in de klei
Voor Bert is het een treffend voorbeeld van hoe theorie en praktijk soms ver uit elkaar kunnen liggen. ‘Ik sta met mijn poten in de klei. Ik kan zelf op die machines werken en praat dagelijks met chauffeurs en aannemers. Daardoor krijg je een veel beter beeld van wat er écht gebeurt en zie je waar processen sneller en efficiënter kunnen.’
Hij wijst erop dat aannemers werkzaamheden slim kunnen combineren. ‘Als je bijvoorbeeld onkruid borstelen en vuilruimen in één werkgang uitvoert en werkt met integrale bestekken, verlaag je de kosten én verhoog je de efficiëntie. Dat soort inzichten ontstaan alleen als je de praktijk goed kent. Daarom zijn wij soms al jaren bezig met oplossingen waar de markt of de overheid pas veel later om vraagt. Daar ben ik echt trots op.’
Regels
Dat praktische denken botst soms met bestaande regelgeving. Volgens Bert lopen ondernemers namelijk regelmatig vooruit op de regels, terwijl wet- en regelgeving pas later volgt. Dat ondervond hij enkele jaren geleden zelf, toen hij op eigen grond olifantengras plantte. Dit gewas legt vier keer zoveel CO₂ vast als een bos en kan bovendien worden gebruikt als onkruidwerend materiaal in plantvakken. Een duurzame oplossing die zowel de uitstoot van zijn bedrijf helpt compenseren als aansluit bij de ambities van de samenleving.
Toch paste het initiatief niet binnen de bestaande regelgeving. ‘Op een dag stonden er twee landbouwinspecteurs op de stoep. Ik heb gezegd: ik doe precies wat de overheid van ondernemers vraagt. Ik sla CO₂ op, investeer in duurzaamheid en dan willen jullie mij een boete geven omdat het systeem daar niet op is ingericht? Dan loopt de regelgeving gewoon achter op de praktijk.’
Uiteindelijk bleef een sanctie uit. ‘Ze zeiden: je hebt wel iets losgemaakt. En dat is precies wat ik bedoel. Ondernemers lopen soms gewoon vooruit op de regels.’ Volgens Bert gebeurt dat vaker. ‘We leven in een maatschappij waarin alles met rapporten wordt onderbouwd. Maar daardoor raakt de kern soms uit beeld. Ga eerst eens terug naar de basis: welk probleem wil je eigenlijk oplossen? Als je daar begint, kom je vaak tot veel betere oplossingen.’
Ondernemen is meebewegen
Volgens Bert vraagt ondernemen om voortdurend vooruit te kijken. Dat geldt voor bedrijven, maar volgens hem net zo goed voor de overheid. Innovatie ontwikkelt zich vaak sneller dan de regelgeving kan bijbenen. Toch kijkt hij met vertrouwen naar de toekomst. ‘Ik zit gelukkig in een groeimarkt die aansluit op, en soms zelfs vooruitloopt op, nieuwe wet- en regelgeving. De openbare ruimte blijft er altijd en emissievrij werken staat nog maar aan het begin. Er liggen dus nog ontzettend veel kansen. Die moeten we alleen wel durven pakken.’
Zelf doet hij inmiddels steeds vaker een stap terug uit de dagelijkse organisatie. Met ongeveer 25 medewerkers richt hij zich vooral op waar zijn energie ligt: nieuwe ideeën ontwikkelen met jonge technici. ‘Daar krijg ik zóveel energie van. Geef mij een jonge techneut, onze praktijkervaring en een vraag uit de markt. Dan gaan we samen iets moois bouwen.’
Die nieuwsgierigheid loopt als een rode draad door zijn ondernemerschap. ‘Waar andere mensen gewoon doorlopen, blijf ik even stilstaan. Ook als ik met mijn vrouw aan het wandelen ben in de stad. Je weet nooit of je iets ziet dat later een bouwsteen wordt voor de volgende stap.’
Vragen of meer informatie?
Neem dan contact op met Marloes Rijken, regiomanager Midden-Brabant.
